Kuchnie świata - Kuchnia żydowska

---

Kuchnia żydowska - narodowa kuchnia Żydów charakteryzująca się skrupulatnym przestrzeganiem koszerności.
Najważniejszą cechą kuchni żydowskiej, obecną we wszystkich jej odmianach, jest ścisłe przestrzeganie koszerności, t.j. religijnego podziału pokarmów na koszerne - czyste (dozwolone) i trefne - nieczyste (zakazane). Podział ten oparty jest na Biblii, na nakazach Pięcioksięgu mojżeszowego (Tory), i późniejszych interpretacjach tych praw przez rabinów.

---

 

 

Głównymi zasadami jest wykluczenie mięsa niektórych zwierząt (m.in.świń), krwi, gotowania mięsa w mleku, niektórych ryb (węgorz) i owadów. Kuchnia żydowska, zwłaszcza bliskowschodnia posiada wiele cech wspólnych z kuchnią arabską. Wynika to i ze stosowania tych samych regionalnych produktów, i podobieństwa nakazów religijnych, opartych na tym samym źródle. Charakterystyczne dla kuchni żydowskich są specjalne potrawy przygotowywane przed szabatem, w czasie którego ortodoksyjnemu Żydowi nie wolno gotować ani rozpalać w piecu. Stąd powstały różnego rodzaju zimne przekąski, a także potrawy duszone przez kilkanaście godzin w stygnących piecach chlebowych (n.p.czulent).

Można wyodrębnić trzy zasadnicze odmiany kuchni żydowskiej:

* kuchnia Żydów z Bliskiego Wschodu, podobna do kuchni arabskiej;
* kuchnia Żydów sefardyjskich, przyjęła wiele cech kuchni iberyjskich;
* kuchnia Żydów askenazyjskich, wiele cech kuchni polskiej, niemieckiej, rosyjskiej.

W związku z przebywaniem Żydów w diasporze kuchnia żydowska przyjmowała cechy i produkty kuchni różnych narodów. Dlatego n.p. w kuchni Żydów polskich, można znaleźć zaskakująco egzotyczne połaczenia smaków i przypraw . Wspólnymi cechami większości odmian kuchni żydowskich jest obfite stosowanie niektórych przypraw (gałka muszkatołowa, goździki, szafran, kminek) , częste używanie cebuli i czosnku, stosowanie zamiast niedozwolonego {trefnego) smalcu tłuszczu drobiowego, używanie cukru lub miodu także do potraf mięsnych i rybnych, rozdrabnianie (mielenie lub ucieranie) składników potraw. Wiele potraw żydowskich powstawało przez adaptację miejscowych przepisów kulinarnych do nakazów religii mojżeszowej. Kuchnia żydowska zaliczana jest do głównych kuchni międzynarodowych (obok francuskiej, chińskiej i włoskiej) i jest bardzo ceniona przez smakoszy. Szczególnie cenione są specjalne, tradycyjne potrawy podawane w święta religijne ( Święto Namiotów - Sukkot, Chanuka, Purim, Pascha, Zielone Świątki - Szawuot. )

Różne potrawy kuchni żydowskiej weszły na stałe do kuchni innych narodów. W kuchni polskiej popularne są m.in. karp po żydowsku, chałka, maca, gefilte fisz (pulpety rybne) “kawior żydowski” (pasta z wątróbek}, sałatka galicyjska i koszerna śliwowica, w kuchni austriackiej strudel.

Ze względu na liczebność diaspory żydowskiej w Stanach Zjednoczonych jest to jedna z popularniejszych kuchni, dostępna również w sieciach koszernych fast foodów.

Kugiel ziemniaczany

Składniki:

- 6-8 ziemniaków
- 1 duża cebula (starta na drobnej tarce)
- 6 łyżek mąki macowej (lub drobno pokruszonej macy)
- 2-3 jajka
- 5-7 łyżek oleju
- sól
- pieprz
- olej do formy

Sposób przyrządzania:

Ziemniaki obierz, zetrzyj na drobnej tarce, wymieszaj ze startą cebulą, mąką macową, jajkami oraz olejem. Przypraw do smaku solą i pieprzem. Gotową masą napełnij nasmarowaną olejem żaroodporną formę do zapiekania, piecz 45 minut w temp. 160°C. Powierzchnia kugla powinna być brązowa i chrupiąca. Podawaj z dowolnym pikantnym sosem, np. pomidorowym.

Smacznego !

Zródło : Wikipedia , Kulinarny Atlas Świata

---

Wypróbuj nowe, oryginalne oraz tradycyjne i sprawdzone smaki w Twojej kuchni, aby zadziwić swoich gości. Sekret jak zwykle tkwi w szczegółach i odpowiednim doborze przypraw!
szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

Akalkulia, czyli zapomniane rachunki

Czy można utracić zdolność liczenia w dojrzałym wieku, podobnie jak traci się pamięć? Okazuje się, że takie zaburzenie pourazowe występuje wcale nierzadko.

Akalkulia – bo taką nazwę nosi zaburzenie zdolności, procesów liczenia, powstałe na skutek uszkodzenia mózgu – jest przedmiotem zainteresowań badawczych Marty Gryko-Sobańskiej, psychologa z Uniwersytetu Warszawskiego.

W przeciwieństwie do dyskalkulii rozwojowej, którą wywołują czynniki zaistniałe w bardzo wczesnej fazie życia człowieka, akalkulia to zaburzenie, które dotyczy ludzi dorosłych. Jest to dysfunkcja zorganizowanego systemu poznawczego w mózgu dojrzałym. Uszkodzenie mózgu może nastąpić w wyniku choroby, np. udaru lub mechanicznego urazu.

---

Jak podaje psycholog, na świecie akalkulia występuje w 16–28 proc. przypadków przy uszkodzeniach lewopółkulowych mózgu. Ponieważ jednak za procesy związane z liczeniem odpowiadają obydwie półkule, występuje też przy uszkodzeniach prawopółkulowych.

---

Najczęściej skutkiem akalkulii są zaburzenia dwóch podstawowych zdolności liczenia. Jest to niemożność wykonania prostych działań arytmetycznych i przekodowania jednej postaci liczb na drugą – na przykład czytanie lub zapis słowny liczb arabskich.

Akalkulię może zdiagnozować neuropsycholog, który powinien pracować na oddziale neurologicznym albo neurochirurgicznym każdego szpitala.

Za niezbędne elementy testów do diagnozy akalkulii specjalistka uważa proste działania arytmetyczne, np. „4 x 8” czy „6 + 3”, a także zadania polegające np. na przeczytaniu na głos liczb zapisanych za pomocą cyfr czy zapisaniu liczb, które dyktujemy pacjentowi.

– Dokładna diagnoza akalkulii musi jednak objąć także inne zadania, jak np. zliczanie elementów zbioru, szacowanie, porównywanie wielkości liczb, obliczenia „na papierze”, zadania tekstowe – wylicza badaczka, która współpracuje nad takim testem. Wstępną wersją naukowcy przebadali już około 100 osób.

Zródło : PAP

---

Z pewnością zależy Ci na szczęściu i zdrowiu. Dobre samopoczucie, umiejętność zwalczania stresu, czy 100% samozadowolenie z siebie i własnego wyglądu, i zachowania jest niezwykle ważne. Znajdziesz tutaj publikacje, poruszające tą niezwykle ważną dla życia tematykę.
szczegóły: kliknij tutaj !

---

 

 

 

Kuchnie świata - Kuchnia australijska

---

Tradycyjna kuchnia australijska bazowała na angielskich potrawach przywiezionych do Australii przez emigrantów i zesłańców z Anglii. Tę niezbyt wyrafinowaną kuchnię zdominowały: niedzielna pieczeń, kotlety z kością z rusztu i inne potrawy z mięsa podawane najczęściej z warzywami (potocznie zwanymi “three veg” – “trzy warzywa”) takimi jak ziemniaki, marchewka, groszek czy fasola (w większości przypadków podawanych w typowy dla Anglików sposób – miękkie i zbyt długo gotowane). Jednak w czasie ostatnich trzydziestu lat w kuchni australijskiej zaszły duże zmiany związane głównie z australijską polityką wielokulturowości i otwarciem Australii na przybyszów z zewnątrz.

---

Tło historyczne

Współczesna kuchnia australijska bazuje na bardzo szerokim i eklektycznym wyborze wszystkiego co najlepsze z wielu kuchni świata, ze szczególnym uwzględnieniem sąsiadów Australii z południowo-wschodniej Azji i południowej Europy (kuchnie – grecka, libańska, włoska) skąd pochodzi większość emigrantów. W ostatnich latach bardziej znana staje się kuchnia polska szczególnie za sprawą kiełbas, pierogów i wyrobów cukierniczych (z dużym wskazaniem na pączki). W Australii można kupić praktycznie wszystkie odmiany świeżych warzyw i owoców z całego świata bez względu na porę roku i obecnym trendem (popieranym przez wiele rządowych inicjatyw i programów) jest przechodzenie na zdrowe potrawy z niską zawartością soli i tłuszczu, zawierające dużo mięsa i lekko tylko gotowanych warzyw.

Oryginalne australijskie potrawy

Najbardziej australijską z australijskich potraw jest vegemite (pasta do smarowania chleba zrobiona z wyciągu z drożdży). Głównie jedzona przez dzieci, ma bardzo silny i charakterystyczny smak i zapach – nie spotyka się jej poza Australią (w opinii wielu nie-Australijczyków którzy vegemite kosztowali – na całe szczęście).

Bardzo popularne są czekoladowe biszkopty “Tim Tam”, które także są sprzedawane tylko w Australii. Jednym z tradycyjnych sposobów spożywania ich jest odłamanie rogów po przekątnej biszkopta i wypicie przez taką “rurkę” kawy lub herbaty.

Potrawy wymyślone w Australii lub przez Australijczyków:

* Pavlova – (Pawłowa) coś w rodzaju bardzo lekkiego torcika bezowego, nazwanego na cześć tancerki baletowej Anny Pawłowej (Анна Павлова). Pochodzenie tej potrawy nie jest jednak do końca jasne – Nowozelandczycy uważają, że została wynaleziona w ich kraju.
* Anzac biscuits – ciasteczka anzac, pochodzące z okresu I wojny światowej, przepis na nie został specjalnie wymyślony w taki sposób, aby ciasteczka te przetrwały bez problemu długą podróż z Australii do żołnierzy australijskich walczących w Europie.
* Lamingtons – ciasto biszkoptowe w formie kostki, oblane warstwą czekolady, dżemu i gęsto obsypane wiórkami kokosowymi. Powstały poprzez skomponowanie elementów z kuchni greckiej, włoskiej oraz tajskiej.

Zapiekanka z pomidorami i serem kozim

Składniki:

- 15-20 dag sera koziego
- 6 łyżek gęstej śmietany (36-proc.)
- 2 łyżki miękkiego masła
- 1 płat (20 x 20 cm) rozmrożonego ciasta francuskiego
- 1 duży pomidor pokrojony w cienkie plasterki
- 1 łyżka listków tymianku
- 3 łyżki pieprzu cytrynowego

Sposób przyrządzania:

W Melbourne i okolicy osiedliło się wielu Greków, Hiszpanów i Włochów. Dlatego właśnie tamtejsza kuchnia jest łudząco podobna do tej z basenu Morza Śródziemnego. Europejczyk czuje się jak w domu - tu jada się pizzę i makarony, sałatki, sery, pomidory. A wszystko pachnie ziołami
Zmiksuj ser ze śmietaną i masłem. Z ciasta francuskiego wytnij koło i rozwałkuj na placek o średnicy 28-30 cm. Środek posmaruj pastą z koziego sera, pozostawiając brzeg o szerokości 5 cm. Na paście serowej poukładaj pomidory, posyp tymiankiem i pieprzem cytrynowym. Podwiń wolne brzegi ciasta, tak aby masa nie wypłynęła podczas pieczenia. Piecz 35-40 minut w temp. 180°C. Podawaj na gorąco, od razu po przygotowaniu.

Smacznego !

Zródło : Wikipedia , Kulinarny Atlas Świata

---

Wypróbuj nowe, oryginalne oraz tradycyjne i sprawdzone smaki w Twojej kuchni, aby zadziwić swoich gości. Sekret jak zwykle tkwi w szczegółach i odpowiednim doborze przypraw!
szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

Kuchnie świata - Kuchnia brazylijska

---

Podstawa brazylijskiego pożywienia to arroz (biały ryż), feijao (czarna fasola) i farofel (mąka z manioku), określana również słowem farinha. Z tych produktów komponowany jest prato feito (zestaw) czy też prato do dia (posiłek dnia), z carne (stekiem), frango (kurczakiem) lub peixe (rybą). Takie zestawy kosztują mało, a porcje są ogromne. Niestety, jadanie kombinacji tych samych produktów codziennie przez dłuższy czas jest nudne.

---

 

 

Mimo wielu podobieństw kuchnia brazylijska charakteryzuje się znacznymi regionalnymi różnicami. Comida baiana z północno-wschodniego wybrzeża ma wyraźny afrykański smak, oparty na pieprzu, pikantnych przyprawach i mocno wonnym oleju z palmy dendę. Regiony Amazonii oferują unikalne i smaczne potrawy rybne (nawet z piranii!). Natomiast comida gaúcha z Rio Grande do Sul to przede wszystkim mięso i mięso.

Lombo - grillowana karkówka z Brazylii

Składniki:

- 2 kg karkówki wieprzowej
- 1 szklanka białego wytrawnego wina
- 1 cytryna
- 100 ml oleju
- 4 obrane ząbki czosnku
- sól
- pieprz
- posiekany szczypiorek i natka
- 4 listki laurowe
- 1 łyżka ziaren czarnego pieprzu

Sposób przyrządzania:

W blenderze zmiksuj czosnek z olejem. Karkówkę oprósz pieprzem i solą, potem wyciśnij na mięso cytrynę. Ułóż w misce, polej winem i czosnkowym olejem. Pamiętaj, że wszystkie marynaty do mięsa sporządza się w plastikowych, szklanych ewentualnie drewnianych naczyniach, nigdy w metalowych. Dodaj posiekany szczypiorek i natkę, a na koniec liście laurowe i ziarenka pieprzu. Miskę z mięsem przykryj i wstaw na 5 godzin do lodówki. Upiecz na grillu lub na szpadzie nad otwartym ogniem.

Smacznego !

Zródło : Onet , Kulinarny Atlas Świata

---

Wypróbuj nowe, oryginalne oraz tradycyjne i sprawdzone smaki w Twojej kuchni, aby zadziwić swoich gości. Sekret jak zwykle tkwi w szczegółach i odpowiednim doborze przypraw!
szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

Jarzyny lecznicze - Rzodkiew

---

Rzodkiew zwyczajna (Raphanus sativus) L. to gatunek roślin obejmujący wiele odmian. Za jego ojczyznę uważa się Chiny. W uprawie roślina rozprzestrzeniła się po całym świecie, w wielu miejscach występują również zdziczałe formy. W Polsce występuje głównie jako roślina uprawna, lecz przejściowo dziczeje (ergazjofigofit).

---

 Charakterystyka

Pokrój
Roślina jednoroczna albo dwuletnia, osiągająca wysokość 15-60 cm (wyjątkowo do 100 cm).

Łodyga
Wzniesiona, gruba, dęta, dołem szorstko owłosiona, górą naga.

Liście
Ulistnienie skrętoległe, liście lirowate. Dolne liście pierzastowrębne i nieregularnie ząbkowane, górne liście niepodzielone.

Kwiaty
Zebrane w grono na szczytach pędów. Kielich stulony w długą nibyrurkę. Korona barwy białej lub liliowej i posiadająca wyraźną nerwację na płatkach. 4 łopatkowate płatki korony silnie rozchylone na boki, kilka długich pręcików rozchylonych na boki, jeden słupek z całobrzegim znamieniem. Słupek i pręciki dojrzewają równocześnie, roślina owadopylna, kwitnie od maja do czerwca. Roślina miododajna i dobre źródło pyłku dla pszczół.

Owoc
Poprzecznie paciorkowato przewężona łuszczyna zakończona małym dzióbkiem. Jest gąbczasta i zgrubiała, ma długość 3-9 cm i szerokość 8-14 mm. Po dojrzeniu rozpada się na jednonasienne odcinki.
Korzeń
Silnie zgrubiały, z zewnątrz u różnych odmian biały, czerwony, fioletowy lub prawie czarny, wewnątrz biały.

Roślina trująca
Z powodu dużej zawartości (szczególnie w rzodkwi czarnej) olejków gorczycowych, glikozydów i kwasów organicznych nie może być spożywana przez ludzi z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, przy zapaleniu wątroby, przewodu pokarmowego i ciężkich chorobach serca i nerek.

 Odmiany

* rzodkiew (Raphanus sativus var. major)
* rzodkiew czarna (Raphanus sativus var. niger)
* rzodkiew japońska (Raphanus sativus longipinnatus)
* rzodkiew oleista (Raphanus sativus var. oleiformis Pers.)
* rzodkiewka (Raphanus sativus var. sativus)

Zastosowanie

* Roślina uprawna: różne odmiany rzodkwi uprawiane są głównie jako warzywa, ale bywa uprawiana również jako roślina oleista i pastewna.
o Historia uprawy: czerwona rzodkiewka była uprawiana w Egipcie już 2000 lat temu, lecz przypuszczalnie pochodzi z Chin bądź Środkowej Azji. Dzika rzodkiewka nadal rośnie na terenie Chin i została wprowadzona przez Chińczyków do środkowej Azji jeszcze w czasach prehistorycznych. Grecy wysoko cenili jej smak w III w. p.n.e., zaś Rzymianie odnotowali istnienie wielu odmian o różnym kształcie i barwie już w czasach Chrześcijaństwa. Rzymianie zabrali rzodkiewkę na północ; w Niemczech zaczęto ją regularnie uprawiać w XIII wieku. Rzodkiewka była jedną z pierwszych europejskich roślin uprawnych zabranych na kontynent amerykański.
* Sztuka kulinarna: jest to warzywo korzeniowe o białym, bardzo pieprznym w smaku miąższu. Jest wyśmienitym źródłem witaminy C. W kuchni zachodniej stosuje się świeżą rzodkiewkę w sałatkach i przystawkach, lecz w Chinach i Japonii marynuje się ją w solance.
o Główne składniki odżywcze (wielkość porcji - 30 g):
+ wartość energetyczna - 16 kJ
+ białka - 0
+ tłuszcze - 0
+ węglowodany - 1 g
+ cholesterol - 0
+ sód - 0
+ błonnik pokarmowy - 0
+ witamina C - 7 mg
Przygotowanie i zastosowania: Wybieraj jędrne, czyste, nie uszkodzone rzodkiewki o żywej barwie i świeżych, zielonych liściach. Usuń liście i przechowuj rzodkiewki w plastikowej torebce, w pojemniku na warzywa w lodówce do 7 dni. Odetnij z rzodkiewek korzonki i łodyżki, umyj w zimnej wodzie, następnie osącz i starannie osusz. Stosuj do sałatek i kanapek, podawaj z sosem, używaj do garnirowania potraw.

Zastosowanie w  lecznictwie :

Surowiec zielarski: sok z korzenia lub nalewka. Najczęściej wykorzystywana jest w lecznictwie rzodkiew czarna. Zawiera olejki eteryczne, glikozydy, kwasy organiczne, przeciwutleniacze (indole).
Działanie: żółciotwórcze, żółciopędne, bakteriobójcze. Stosowana jest w leczeniu chorób wątroby i dróg żółciowych (m. in. preparat Raphacholin). Ma bardzo korzystne działanie, gdyż nie tylko pobudza wydzielanie żółci, ale równocześnie niszczy w przewodzie pokarmowym niepożądane bakterie (często nawet te odporne na antybiotyki) i wirusy. Odkaża też drogi oddechowe i moczowe.
* Sok wyciśnięty z korzenia rzodkwi lub nalewka mają zastosowanie w kosmetyce. Używane są do zapobiegania łupieżowi i wypadaniu włosów.

Zródło : Wikipedia

---

Wypróbuj nowe, oryginalne oraz tradycyjne i sprawdzone smaki w Twojej kuchni, aby zadziwić swoich gości. Sekret jak zwykle tkwi w szczegółach i odpowiednim doborze przypraw!
szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

 

Lecznicza siła wody

Hydromasaż to jedna z metod hydroterapii. Polega ona na połączeniu działania zimnej lub ciepłej wody z masażem. Jeśli nie stosujemy innych metod relaksacji (na przykład uprawianie sportów, joga, medytacja), to możemy zainwestować w urządzenie do hydromasażu i zażywać go w domu w dowolnej chwili, kiedy mamy ochotę na relaks. Dobroczynne działanie masażu podwodnego jest szybko zauważalne, zwłaszcza jeśli zażywamy takich kąpieli regularnie.

Życie współczesnego człowieka, zabieganie, przepracowanie przyczyniają się do ciągłych stresów i zmęczenia. Wielogodzinne siedzenie za biurkiem lub wykonywanie pracy na stojąco, niekorzystnie wpływają na kręgosłup, mięśnie i układ krążenia. Kończy się to zazwyczaj bólami pleców, nóg i głowy.

 

Masaż wodny jest jednym ze sposobów, dzięki któremu można odprężyć się i zregenerować organizm. Ponadto poprawia on samopoczucie i stan skóry. Osoby mające choroby układu mięśniowo - szkieletowego, nerwowego i krążenia, mogą wspomagać ich leczenie, stosując odpowiednio dobrany i skonsultowany z lekarzem hydromasaż.

Rodzaje hydromasażu

Znane są dwa rodzaje zabiegów masażu wodnego: masaż wodno - powietrzny i powietrzny. Każdy z nich nieco inaczej wygląda i inaczej oddziałuje na organizm.

Masaż wodno - powietrzny (podwodny natrysk biczowy) - ze specjalnych dysz wydobywa się pod dużym ciśnieniem mieszanka wody i powietrza, która uderza w skórę. Dzięki temu ujędrnia, wzmacnia ją i odpręża. W tradycyjnej kąpieli woda obejmuje ciało i szybko dostosowuje się do jego temperatury. W wannie z hydromasażem ciepło działa dużo skuteczniej, uśmierzając ból, zwiększając przepływ krwi oraz relaksując organizm.

Masaż powietrzny czyli “kąpiel perełkowa” polega na doprowadzeniu do wody powietrza tłoczonego przez specjalną dmuchawę. Pęcherzyki powietrza działając mechanicznie na skórę, delikatnie pobudzają receptory skóry, działając nasennie i tonizująco na układ nerwowy. Otaczają one całe ciało “zbierając” z niego szkodliwe ładunki dodatnie, przyczyniające się do nasilenia objawów przemęczenia, stresu, bólu i apatii. Również skutecznie masują skórę zaopatrując ją w tlen, co poprawia krążenie krwi i limfy. W jakiej temperaturze

Dodatkowym czynnikiem wzmacniającym skuteczność masażu wodnego jest odpowiedni dobór temperatury zabiegu. Kąpiele zimne wpływają pobudzająco na układ krążenia i układ oddechowy. Ich częste zażywanie zwiększa też odporność organizmu.

 

Zabiegi w temperaturze obojętnej, czyli w około 34 stopniach C, działają uspokajająco, zmniejszają napięcie mięśni i sprzyjają zasypianiu. Działanie kąpieli w takiej temperaturze potęguje równoczesne stosowanie kąpieli “perełkowej”.

 

Hydromasaż w wodzie o temperaturze powyżej 36 stopni C i zabiegi o wzrastającej temperaturze wody, stosowane miejscowo, działają przeciwzapalnie i przeciwbólowo, zmniejszają również napięcie w mięśniach. Tego typu kąpiele stosowane na całe ciało działają rozkurczowo, powodują zwolnienie tętna i częstotliwości oddechów z jednoczesną poprawą krążenia.

Jaka kąpiel na co

Hydromasaż jest zalecany w wielu różnorodnych schorzeniach i dolegliwościach. Nie muszą to być poważne choroby. Taki masaż jest skuteczny przy zwykłym zmęczeniu czy bardzo częstych bólach reumatycznych, a także będących wynikiem stresu i napięcia. W przypadku poważniejszych problemów zdrowotnych, program i rodzaje zabiegów powinno się skonsultować z lekarzem. Jeśli zaś nasze dolegliwości nie są poważne, to stosując się do kilku wskazówek, możemy śmiało z niego korzystać bez konsultacji.

Kąpiel relaksacyjna - należy zaordynować sobie piętnastominutową kąpiel w ciepłej wodzie przy delikatnym natężeniu strumienia wody.

Dla kobiet po porodzie - zaleca się kąpiele w letniej wodzie połączone z masażem, które pomagają przywrócić sprężystość i odpowiednie napięcie zwiotczałych mięśni brzucha.

Na zmęczenie, bóle głowy i stres - osoby, którym dokuczają stany wzmożonego napięcia psychicznego, niepokoju czy migreny i bezsenności powinny stosować zabiegi masażu podwodnego o temperaturze obojętnej do ciepłej i kąpiele perełkowe. Zabieg taki powinien trwać około 15 minut przy średnim natężeniu strumienia wody.

W przypadku migren można dodatkowo stosować masaż punktowy, kierując strumień wody na plecy, powyżej łopatki oraz na górną część stopy.

Ci którzy odczuwają bóle wielomiejscowe, czyli zmęczeniowe, mogą wykonywać hydromasaż w wodzie o temperaturze obojętnej lub ciepłej, przy niskim do średniego natężenia strumienia wody. Strumień należy kierować głównie na bolące miejsca.

Na kręgosłup - bóle można odczuwać w różnych odcinkach kręgosłupa. - na bóle karku i górnego odcinka kręgosłupa piersiowego poleca się masaż o natężeniu strumienia wody średnim do mocnego, w temperaturze obojętnej do ciepłej. Strumień wody należy kierować zarówno na bolące miejsca jak i na punkt położony na nodze, po zewnętrznej stronie, tuż za kostką.

Przy bólach pleców w odcinku środkowym, strumień należy skierować na bolące punkty po obu stronach kręgosłupa. Natężenie strumienia wody powinno być od średnie do dużego, o temperaturze obojętnej do ciepłej. W bólach krzyża obowiązują podobne zasady jak przy bólach odcinka środkowego. Dodatkowo, pomoże masaż skierowany na punkt położony na nodze, po zewnętrznej stronie, tuż za kostką oraz na punkt położony z tyłu kolana.

Na nogi i łokcie - przy rwie kulszowej wykonuje się masaż ogólny, wykorzystując strumień wody o natężeniu średnim do mocnego i w temperaturze od obojętnej do ciepłej. Miejscowo można masować punkt położony z tyłu kolana oraz punkt znajdujący się na wysokości biodra, po zewnętrznej stronie. Osobom mającym tak zwany “łokieć tenisisty” pomoże punktowe masowanie okolice łokcia. Strumień wody powinien być letni lub ciepły, o średnim natężeniu.

Hydromasaż z aromaterapią

By wzmocnić działanie relaksacyjno - lecznicze zabiegu z hydromasażem, można dodać do wody o temperaturze 34 - 40 stopni C kilka kropel odpowiedniego olejku aromatycznego. Zarówno temperatura wody, jak i rodzaj olejku są ważne. Im woda bardziej letnia (34 - 36 stopni C), tym działa skuteczniej w stanach zwiększonej pobudliwości nerwowej i ogólnego osłabienia.

 

Kąpiele cieplejsze, w temperaturze 37 - 40 stopni C, to dobra terapia dla osób odczuwających nerwobóle, mających zrosty pooperacyjne i niektóre choroby skóry. Niezależnie już od temperatury wody i rodzaju olejku, kąpiel taka powinna trwać około 20 minut. Można ją stosować codziennie lub co drugi dzień.

 

Działanie kąpieli aromaterapeutycznych w temperaturze 35 - 37 stopni C z dodatkiem kory dębowej działa garbująco na skórę i błony śluzowe. Zaleca się ją w odmrożeniach i niektórych chorobach skóry. z dodatkiem rumianku działa przeciwzapalnie i przeciwskurczowo. Jest świetna przy chorobach skóry i źle gojących się ranach.

Kąpiele odprężające

z dodatkiem tataraku działa pobudzająco na krążenie i układ nerwowy

z dodatkiem eukaliptusa łagodzi bóle mięsni, przeciwdziała zmęczeniu

z dodatkiem jaśminu ma działanie odprężające

z dodatkiem szałwi łagodzi stres i niepokój, leczy też zaczerwienienia skóry i ułatwia odkrztuszanie

z dodatkiem igliwia sosnowego działa tonizująco, odświeżająco i pobudza wydzielanie śluzu w drogach oddechowych

z dodatkiem tymianku działa bakteriobójczo.

 

Zródło : kobieta.wp.pl

 

Zobacz :  Perfekcyjny wygląd - Kulturystyka i fitness

 

 

Żel nie zastąpi prezerwatywy

Próby kliniczne żelu z wodorostów, który miał zabezpieczać kobiety przed zakażeniem AIDS, zostały wstrzymane - poinformowała Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).

 

Żel stosowany przez kobiety miał zastąpić prezerwatywę w prewencji zakażenia wirusem HIV.

W krajach Trzeciego Świata kobietom często nie udaje się namówić mężczyzn do stosowania prezerwatyw. Zwłaszcza w Afryce sprzyja to zakażeniom wirusem HIV. Częściowym rozwiązaniem miała być pokrywająca ścianki pochwy warstwa wytwarzanego z wodorostów żelu z mikrobicydami – środkami niszczącymi wirusa. Taki środek pozwoliłby kobietom zabezpieczać się niezależnie od partnera.

Niestety, teoria rozminęła się z praktyką. Jak wykazały badania z udziałem ponad 1300 kobiet z Afryki Południowej, Beninu, Ugandy i Indii, zamiast zabezpieczać, zawierający mikrobicydy żel wręcz ułatwiał zakażenie. Zaraziło się 30 kobiet. Naukowcy na razie nie wiedzą, dlaczego teoretycznie dobra metoda nie sprawdziła się w praktyce.

Zródło : PAP

---

Tutaj możesz dowiedzieć się jak poprawić jakość swojego życia seksualnego.

szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

Tabletki rozgrzeszenia

Niektórzy z nas łykają pigułki z witaminami garściami, wierząc, że zapewnią sobie zdrowie. Lekarze radzą: zażywajmy je z umiarem.

Ogarnęła nas mania brania witamin. Wydaje się nam, że w ten sposób zniwelujemy skutki złego odżywiania, niezdrowego trybu życia, nałogów (np. palenia papierosów). Zwiedzeni reklamami jesteśmy przekonani, że im więcej zażywamy tabletek, tym lepiej chronimy się przed chorobami. Tymczasem witaminy, choć niezbędne nam do życia, nie są panaceum na wszelkie dolegliwości, a te syntetyczne nie dorównują naturalnym.

W jedzeniu są w towarzystwie

Pod względem chemicznym witaminy naturalne i syntetyczne są identyczne. Jednak z tych pierwszych organizm ma większy pożytek. Przede wszystkim lepiej je przyswaja. Te drugie wchłaniane są w ok. 20 proc. Ponadto witaminy z pożywienia działają skuteczniej. Na przykład beta-karoten (prowitamina A) zawarty w roślinach lepiej chroni przed nowotworami niż ten w pigułce. Czemu? Ponieważ witaminy w pożywieniu nie występują solo, ale w połączeniu z innymi substancjami. Beta-karotenowi towarzyszą np. alfa-karoten oraz luteina, witaminie C - bioflawonoidy. Te inne składniki pożywienia wspierają działanie witamin i wspomagają lub wręcz umożliwiają ich przyswajanie.

Żeby tylko nie przeholować

Przez lata wydawało się, że szkodliwy dla zdrowia jest tylko niedobór witamin. Tymczasem okazało się, że niebezpieczny jest też ich nadmiar, bo zaburza procesy przemiany materii. Najłatwiej przedawkować witaminy rozpuszczalne w tłuszczach A, D i K, gdyż gromadzą się one w organizmie. Rzadziej się to zdarza, gdy są rozpuszczalne w wodzie (C i z grupy B), bo są wydalane z organizmu wraz z moczem. Witamin naturalnych nie przedawkujemy. Może się jednak to zdarzyć w przypadku syntetycznych. Paradoksalnie, związane z tym dolegliwości kojarzymy raczej z niedostatkiem tych substancji niż ich nadmiarem.

Nie trzeba wylewać dziecka z kąpielą

Nikogo nie namawiamy do całkowitej rezygnacji z witamin syntetycznych. To dobrze, że można je kupić, bo czasami są niezbędne. Potrzebują ich dzieci, kobiety w ciąży i karmiące piersią, ludzie w podeszłym wieku, osoby przewlekle chore. W ich wypadku o rodzaju preparatu witaminowego i jego dawkach powinien decydować lekarz. On też określi czas trwania kuracji. Jeśli już chcemy na własną rękę zażywać witaminy, bo np. mamy świadomość, że źle się odżywiamy albo żyjemy zbyt intensywnie, nie sięgajmy po preparaty jednoskładnikowe. Wybierzmy multiwitaminowe z minerałami. Są tak skomponowane, że jeśli będziemy przestrzegać zaleceń producenta, nie grozi nam przedawkowanie. Traktujmy je jednak raczej jak deskę ratunkową, a nie rozwiązanie problemu. Może być nim tylko racjonalna dieta.

***

Skutki przedawkowania

A - nudności, wymioty, bóle głowy i zaburzenia widzenia, powiększenie wątroby, świąd, zmiany skórne i kostne.

B₃ - zaczerwienienie i pieczenie skóry, bóle głowy, nudności, biegunka. Duże dawki mogą spowodować nawet arytmię serca i zaostrzenie objawów choroby wrzodowej.

B₆ - zaburzenia czucia, bóle kończyn, brak koordynacji ruchów. Może dojść do uszkodzenia układu nerwowego.

C - zwiększenie ryzyka tworzenia się kamieni nerkowych.

D - zawroty głowy, nudności, spowolniona praca nerek, zwapnienia tkanek miękkich, wzrost ciśnienia krwi.

K - zaczerwienienie i świąd skóry, zaburzenia w pracy wątroby, niedokrwistość

Autor: Jolanta Dyjecińska
Źródło: Naj nr 40/2006

---

Z pewnością zależy Ci na szczęściu i zdrowiu. Dobre samopoczucie, umiejętność zwalczania stresu, czy 100% samozadowolenie z siebie i własnego wyglądu, i zachowania jest niezwykle ważne. Znajdziesz tutaj publikacje, poruszające tą niezwykle ważną dla życia tematykę.
szczegóły: kliknij tutaj !

---

 

 

 

 

 

 

ACH TE SŁODYCZE

Wielu z nas nie potrafi oprzeć się łakociom w postaci ciast, ciasteczek i innych wypieków. Odkrycie słodyczy miodu i cukru przyczyniło się do powstawania wspaniałych wypieków i deserów. Dawniej jednak przyjemność spożywania i kosztowania wspaniałych słodkości dostępna była jedynie dla bogaczy. Wspaniałe wypieki serwowano na dworach królewskich i w domach możnowładców. Jednakże w miarę upływu czasu oraz rozwoju technologii w przemyśle cukierniczym - słodkości stawały się bardziej popularne i dostępne dla tych biedniejszych i niższych rodem.

 

W celu poznania różnorakich wypieków, jakimi szczycą się kraje Europy i świata warto przybliżyć historię najważniejszych składników, bez których słodycze, desery i ciasta by nie istniały.

MIÓD

Jego właściwości zostały odkryte kilkanaście tysięcy lat temu. W starożytnym Egipcie mogli go spożywać jedynie faraon i jego najwyżsi dostojnicy. Doceniano właściwości lecznicze miodu i uznawano go za „eliksir życia”. W wielu kulturach miał on nie tylko zastosowanie spożywcze, ale był metaforą i symbolem bogactwa, sytości oraz tego co najsłodsze i najmilsze w życiu.

W starożytnym Rzymie miód był używany jako środek płatniczy, równoważny ze złotem. Jego właściwości są nieocenione i do tej pory celebruje się jego smak i uznaje za symbol zdrowia. Miód jest również bazą wielu wypieków jak np. słynnych w Polsce toruńskich pierników. Dodaje się go również do herbaty i deserów.

CUKIER

Należy wyszczególnić dwa najpopularniejsze rodzaje cukru spożywczego: trzcinowy i buraczany. Ten pierwszy to najstarszy cukier spożywczy. Słodycz soku trzcinowego, została odkryta w Nowej Gwinei 8000 lat p.n.e. Później sok ten został przetworzony w drobne brązowe kryształki. Uprawa trzciny cukrowej rozprzestrzeniła się i dotarła do Chin, Indochin i Indii. Tutaj 3000 lat p.n.e. zaczęła się produkcja cukru do celów spożywczych. W tym samym czasie starożytne cywilizacje europejskie musiały jeszcze zadowalać się miodem, aż do IV w. p.n.e. Wtedy to rzymscy medycy zaczęli sprowadzać niewielkie ilości cukru i przepisywali go zamożnym chorym, jako lek.

Popularność cukru trzcinowego w Europie przez długi czas nie dorównywała tej na Bliskim Wschodzie. Słodkie kryształki były przeznaczone tylko dla elit, a biedota nawet nie słyszała o ich istnieniu. Dopiero w 1300 roku zaczęły stawać się coraz bardziej dostępnym produktem spożywczym. Za sprawą Krzysztofa Kolumba , sadzonki trzciny cukrowej dotarły na nowy, odkryty przez niego kontynent Ameryki Południowej, a produkcja cukru trzcinowego ruszyła na szeroką skalę.

Młodszym rodzajem cukru spożywczego jest odkryty we Francji, w XVI wieku, cukier buraczany. Przez długi czas konkurował on z cukrem trzcinowym, aż około 1800 roku wysunął się na prowadzenie. Od tej pory stał się artykułem codziennym i przestał być rarytasem przeznaczonym tylko dla wysoko urodzonych.

CZEKOLADA

To chyba najbardziej pożądany składnik wielu deserów oraz przysmak sam w sobie. Powstaje ona z ziaren kakaowca, a w Europie pojawiła się dzięki Krzysztofowi Kolumbowi, który sprowadził ziarna kakaowca z Ameryki Południowej. Pierwsze ślady wykorzystania kakao datowane są na 3000 rok p.n.e., a ojcami odkrycia są Olmekowie - plemię indiańskie zamieszkujące tereny Ameryki Południowej. Następnie ziarna kakaowca wykorzystywane były przez Azteków i Majów, którzy pili je w postaci gorzkiego napoju doprawionego pikantnymi przyprawami.

Dopiero po sprowadzeniu kakao do Europy, dokładnie na dwór hiszpański, zaczęto dodawać do niego cukier i mieszać z wodą. Ten wspaniały aromatyczny napój nazwano czekoladą, a ziarna kakaowca „brązowym zlotem”. Czekolada była odkryciem jeszcze bardziej szlachetnym niż cukier i tak samo jak on przeznaczona była dla elit. Około 1800 roku technologia produkcji czekolady uległa modernizacji i z postaci płynnej zmieniła się w tabliczki. Duży sukces w wytwarzaniu czekolady odniosła Szwajcaria, która do tej pory uznana jest za największego jej producenta. Obecnie czekolada jest dostępna na całym świecie. Można ją dodawać do ciast, deserów, a pijalnie czekolady o różnych smakach są niezwykle popularne i oblegane przez smakoszy.

SŁODKOŚCI NA ŚWIECIE

Miód cukier i czekolada to baza wielu wyrobów cukierniczych. Oprócz nich w skład ciast, ciasteczek i deserów wchodzą mleko, jaja, mąka, owoce i bakalie. Każdy region posiada swoją skarbnicę słodkich przepisów, którymi może się pochwalić. Oto krótka charakterystyka niektórych z nich:

Austria – najsłynniejsze ciasta austriackie to appfelstrudel, czyli ciasto jabłkowe oraz wiedeński torcik Sachera, czyli tort ułożony z wafli przekładanych przepyszną gęstą czekoladą. Austriacy zajadają się również pączkami, których oryginalna nazwa to kipfle.

Francja - tutejsze wypieki są niezwykle wykwintne i delikatne. Do najbardziej znanych deserów zalicza się bardzo trudny w wykonaniu creme brulee. Jest to deser niezwykle efektowny i godny króla. Pod przypieczoną i skarmelizowaną skorupką, kryje się płynna kremowa masa. Francuzi umiłowali sobie również różnego rodzaju tarty owocowe oraz suflety.

Grecja - greckie przysmaki są niezwykle słodkie, jak chociażby baklava, która jest również znana w krajach Bliskiego Wschodu i na Bałkanach. Przyrządza się ją z pistacji lub innych orzeszków i miodu. Słynne są również ciasteczka zwane foli, przyrządzane z ciasta z dodatkiem oleju różanego oraz ciasto kadaifi.

Hiszpania – tutaj królują wytworne przysmaki jak np. dulce de leche, czy też crema catalana, hiszpańska wersja creme brulee. Często serwuje się też natillas, czyli deser przypominający pudding.

Indie - tutaj ze słodyczy należy wymienić wspaniałą chałwę o przeróżnych smakach pistacjowym czy orzechowym oraz cukierki mirthaj.

Polska – w naszym kraju królują pierniki, baby piaskowe i mazurki. Te ostatnie serwowane są na święta wielkanocne, a za prawdziwe piernikowe miasto uchodzi Toruń. Natomiast pierwszy cech piekarzy pierników powstał w Krakowie.

Stany Zjednoczone - specjalizują się w deserach dość prostych i niezwykle słodkich np. słynne banoffee pie, czyli ciasto z masą bananowa, czy też czekoladowe ciasteczka zwane brownie. Znanym wypiekiem są również apple pie (polska szarlotka) czy też pumpkin pie, którego głównym składnikiem jest miąższ z dyni i serwuje się je np. na Halloween czy Święto Dziękczynienia.

Wielka Brytania - słynie z puddingu, deseru podawanego w specjalnych tymbalikach z dodatkiem kremu bądź lodów. Najczęściej spożywany jest pudding czekoladowy. Ten rodzaj deseru popularny jest również w Austrii, Australii i Stanach Zjednoczonych. Muffiny to również charakterystyczny wypiek, który oryginalnie pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, ale Anglikom bardzo przypadł do gustu. Są to małe babeczki o różnych smakach np. cytrynowym z dodatkiem skórki cytryny i bakalii.

Włochy - to prawdziwi mistrzowie cukiernictwa. Włoskie desery i ciasta są niezwykle oryginalne i wprost rozpływają się w ustach. Przykładem jest wspaniale tiramisu, czyli biszkopty nasączone esencją kawową, likierem i przekładane serkiem mascarpone. Kolejnymi przysmakami jest panna cotta czyli lekka śmietanka oraz krem zabaglione, wspaniały dodatek do ciast, ale również deser sam w sobie.

Zródło : http://www.kuchnia.tv

 

 

SAŁATKA Z KUSKUSU

Składniki:

250g kuskusu
200 ml zimnej wody
3 czerwone papryki
pęczek szparagów (obierz je i odetnij zdrewniałe końce jeśli to konieczne)
2-3 małe, twarde kabaczki pokrojone w długie plastry
pęczek dymki, drobno posiekanej
2-4 świeże papryczki chili, bez nasionek, pokrojone w cienkie plasterki
3 pełne garści świeżych ziół (najlepiej: kolendry, mięty, natki pietruszki)
porcja sosu z oliwy z oliwek i cytryny
sól i świeżo mielony czarny pieprz
ocet z czerwonego wina

Sposób przygotowania:

 

Wrzuć kuskus do miski i zalej zimną wodą. Ten zabieg sprawi, że kuskus wchłonie całą wodę i zrobi się miękki. Opal papryki nad palnikiem lub na grilu tak, aby skórka sczerniała. Opalone z każdej strony papryki umieść na 5 minut w plastikowej torbie lub w misce przykrytej folią dzięki temu będzie łatwiej ją obrać i oczyścić z nasion. Miąższ drobno posiekaj. Na rozgrzaną grilową patelnię połóż szparagi i plastry kabaczka, przyrumień warzywa z każdej strony, następnie pokrój i przełóż do miski z kuskusem. Dodaj drobno posiekaną paprykę, dymkę, chili i świeże zioła. Polej sosem z oliwy z oliwek i cytryny i dobrze wymieszaj. Dopraw solą, świeżo mielonym czarnym pieprzem i kilkoma kroplami octu z czerwonego wina.

 

Autor : Jamie Oliver

Zródło : Przepis z programu NAGI SZEF.

 

 

Kuchnie świata - Kuchnia portugalska

---

Kuchnia portugalska obejmuje zróżnicowane składnikowo i regionalnie potrawy. W rolniczych prowincjach Alentejo i Ribatejo popularne jest mięso (w szczególności bycze), a na kulinarne przysmaki Algarve duży wpływ miało długoletnie panowanie muzułmańskich Maurów. Ogromnym powodzeniem cieszą się wina; niewielka Portugalia była w 1999 roku 9 producentem tego trunku na świecie i zajęła 2 miejsce pod względem jego spożycia. Wzmacniane wina portugalskie, takie jak Porto czy Madera swoją sławą i uznaniem wybiegły już dawno poza granice kraju.

---

Przeważają dość proste i pożywne dania, najczęściej gotowane. Najbardziej charakterystyczną cechą typowego portugalskiego posiłku jest jednak powszechne zastosowanie różnego rodzaju ryb i owoców morza. Narodowa potrawa kraju to bacalhau (czyt. bakaliau), czyli suszony i solony dorsz, preparowany na rozmaite sposoby. Uważa się, że istnieje 365 rodzajów tego dania. Spożycie dorsza przez Portugalczyków jest tak ogromne, że już kilka wieków temu państwo zostało zmuszone do importu tej ryby z norweskich łowisk. Popularnością cieszą się również słodkie, grillowane sardynki, które przyrządza się często na bocznych ulicach i skwerach miast, traktując gotowanie jako okazję do towarzyskich spotkań. Najważniejszym posiłkiem dnia jest kolacja (port. jantar); obiad (almoço) i śniadanie (pequeno almoço) mają charakter drugorzędny.

Istotny wpływ na portugalską kuchnię wywarły (oprócz krajów basenu morza śródziemnego) wielkie odkrycia geograficzne i związane z nimi byłe kolonie kraju. Podczas wyprawy Vasco da Gamy z lat 1497-99 przywieziono z Indii wiele nowo poznanych owoców, orzechów i roślin oraz niewielki ładunek pieprzu czarnego, za który postawiono później okazały Klasztor Hieronimitów w Lizbonie. We współczesnej kuchni portugalskiej korzysta się zatem ze stosunkowo dużej ilości indyjskich przypraw, takich jak cynamon, mieszanka curry, szafran czy kolendra, a także afrykańskich papryczek piri piri i przyrządzanego z nich sosu. Zestawienie octu, oliwy i mielonej papryki jest powszechnie stosowanym dodatkiem do potraw. Niektóre przykłady opisywanej kuchni znane są też w Brazylii i innych krajach Wspólnoty Portugalskojęzycznej. Także tempura, jedno z najbardziej znanych japońskich dań pochodzi z Portugalii.

Wybrane potrawy

Poeta romantyczny Robert Southey pisał o Portugalczykach, że jedzą “(…) prawie same ryby, warzywa strączkowe i chleb! Baraniny nie lubią, nawet jak jest dobra. W Faro często podaje się, że to kozie mięso, żeby udało się ją sprzedać”. Sposób konserwacji dorsza wymusiło około XVI wieku oddalenie jego siedlisk (od 1497 docierano nawet do okolic Nowej Fundlandii) od kraju. Trwałość zapewniało płatom ryby uprzednie ich namaczanie w morskiej wodzie i suszenie na słońcu. Jednym z bardziej znanych sposobów przyrządzania portugalskiego dorsza jest bacalhau á gomes de sá (region Porto), czyli rodzaj zapiekanki z ziemniakami, cebulą, oliwkami i jajkami na twardo. Wśród innych wartych odnotowania wymienić należy bolinhos de bacalhau (krokiety z dorsza), bacalhau com cerveja (z piwem), ataniscas (zapiekany w cieście z owocami morza) czy bolinhos de bacalhau (typ pulpetów). Potrawy z dorsza spożywane są tradycyjnie w Wigilię Bożego Narodzenia i w okresie Wielkiego Tygodnia.

Nie mniej popularne są różnego rodzaju gulasze rybne lub warzywne, w tym caldeirada, feijoada i cozido, którego azorska odmiana wyróżnia się osobliwym sposobem przygotowania w gorących źródłach wulkanicznych. Caldeirada to narodowa kompozycja kilkunastu rzadko spotykanych w kuchni gatunków ryb i małży (w tym żabnicy, halibutów i niewielkich płaszczek) nazywana czasem portugalską zupą rybną. Przygotowywana jest tradycyjnie raz do roku na południu kraju; w całej Portugalii istnieje jednak wiele innych rodzajów tej potrawy, takich jak caldeirada z ostrygami z okolic Aveiro.

Ważnym elementem portugalskiej sztuki kulinarnej są zupy, a wśród nich tzw. zielona zupa (caldo verde), której barwa jest wynikiem zastosowania dużej ilości drobno pokrojonej kapusty włoskiej, a także ziemniaków, cebuli, czosnku i plasterków chouriço, rodzaju pikantnej kiełbasy. Sopa de pedra (dosłownie zupa z kamienia) to z kolei stosunkowo sycąca potrawa z czerwonej fasoli, marchwi i kilku innych składników. Jedno z najciekawszych dań mięsnych stanowi natomiast wieprzowina gotowana z mięczakami, zwana porco à alentejana.

Spośród obfitujących w nabiał deserów wymienić należy arroz doze, typ ryżowego puddingu z cynamonem, serwowany zwyczajowo w święta Bożego Narodzenia. Najpopularniejsze portugalskie ciasto to pastel de nata - tarta z nadzieniem budyniowym, pochodząca z lizbońskiej dzielnicy Belém (dosł. Betlejem). Większość serów produkowana jest z owczego lub koziego mleka i charakteryzuje się ostrym, intensywnym smakiem. Sery tradycyjnie spożywane są osobno, przed lub po posiłku i stanowią formę deseru albo przystawki. Wyróżnić można queijo de Castelo Branco z górskiego regionu Beira Baixa oraz queijo da Serra da Estrela, wytwarzany na podpuszczce z karczochów.

WARZYWNA TEMPURA

Składniki:

200g mąki pszennej
100g mąki (skrobi) kukurydzianej
lodowata woda (najlepiej gazowana)
1½ kg różnych warzyw

Sposób przygotowania :

Do miski wsyp obydwa rodzaje mąki, stopniowo dolewaj wodę, ciągle mieszając trzonkiem łyżki lub pałeczkami. Ciasto powinno mieć konsystencję maślanki, nie należy go miksować na jednolitą masę, dobra tempura powinna być grudkowata.
Pokrój warzywa (np.: cukinię, cebulę, bakłażana, marchewkę, paprykę, słodkie ziemniaki, fasolkę szparagową, brokuły, grzyby, świeże zioła i bok choy) na kawałki podobnej wielkości. Pokrojone warzywa maczaj w cieście, obtrząśnij z nadmiary ciasta i wrzucaj do rozgrzanego do 200 stopni oleju. Do smażenia na głębokim tłuszczu najlepiej nadaje się wok lub frytownica, ale możesz je zastąpić rondlem.
Smaż warzywa aż ciasto stanie się chrupiące i rumiane, obracaj je w trakcie, aby przyrumieniły się z każdej strony, następnie wyłóż na papierowy ręcznik żeby pozbyć się nadmiaru tłuszczu. Podawaj na gorąco, zaraz po usmażeniu, (kiedy warzywa stygną to parują i ciasto wilgotnieje i nie jest chrupiące).

Smacznego !

Zródło : Wikipedia , Przepis z programu NAGI SZEF.
(Odc. 4)

---

Wypróbuj nowe, oryginalne oraz tradycyjne i sprawdzone smaki w Twojej kuchni, aby zadziwić swoich gości. Sekret jak zwykle tkwi w szczegółach i odpowiednim doborze przypraw!
szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

Chudnijmy z wapniem

Przyjmowanie wapnia i witaminy D podczas diety odchudzającej obniża ryzyko chorób serca i układu krążenia – informuje lutowy wydanie pisma „American Journal of Clinical Nutrition”.

Naukowcy z Universite Laval w Kanadzie przeprowadzili eksperyment na grupie 63 otyłych kobietach, które stosowały niskokaloryczną dietę odchudzającą.

We wstępnej fazie badania kobiety spożywały ok. 700 mg wapnia na dzień, czyli znacznie poniżej rekomendowanej dawki jednego grama dziennie.

Oprócz przestrzegania określonej diety części uczestniczek badania zalecono przyjmowanie tabletek zawierających wapń i ułatawiającą jego przyswajanie witaminę D. Inne badane otrzymywały placebo.

Po upływie 15 tygodni naukowcy poddali pacjentki badaniom. Okazało się, że panie przyjmujące preparat wapniowy miały znacznie niższy poziom złego (LDL), a wyższy dobrego (HDL) cholesterolu, w porównaniu do koleżanek stosujących placebo.

Jednocześnie dowiedziono, że stopień utraty wagi nie miał żadnego wpływu na poprawę wyników badań tych kobiet, co oznacza, że zależała ona wyłącznie od suplementacji wapnia i witaminy D.

Autorzy uważają, że preparaty wapniowo-witaminowe powinny być nieodłącznym elementem wszystkich programów odchudzających, szczególnie u osób z niedoborami tego pierwiastka w organizmie lub zaburzonymi mechanizmami jego przyswajania.

Zródło : PAP

Zobacz :  Perfekcyjny wygląd - Kulturystyka i fitness

 

 

Kuchnie Świata - Kuchnia japońska

---

Dla kuchni japońskiej charakterystyczne jest szerokie użycie ryb, rozmaitych zwierząt morskich i wodorostów oraz dania z ryb surowych. Popularne są również zupy gotowane bezpośrednio na stole, w specjalnym garnku podgrzewanym węglem drzewnym, a także jedzenie tylko zanurzonych we wrzątku mięs, ryb i warzyw.

---

 

 

Najbardziej znaną potrawą kuchni japońskiej jest sushi. Japońską przyprawę wasabi, nazywaną chrzanem japońskim, uznaje się za najostrzejszą przyprawę świata.

Sushi nigri - ryż z rybą lub owocami morza

Składniki:

- zakwaszony ryż shari
- chrzan wasabi
- płatki surowej ryby

Sposób przyrządzania:

Porcja sushi nigri dla jednej osoby to około 8 sztuk. Uformuj w palcach porcję ryżu wielkości piłeczki do ping-ponga (ok. 16 g). Na lewej dłoni połóż płatek surowej ryby i delikatnie posmaruj chrzanem wasabi. Na rybę połóż kulkę ryżu i ostrożnie odwróć, tak aby ryba była u góry. Teraz uformuj rybę i ryż w podłużny wałeczek. Robi się to bardzo delikatnie kciukiem i palcem środkowym. Jedno sushi nigri powinno ważyć około 40-44 gramów.
Rodzje sushi nigri (w zależności od dodatków): SAKE z łososiem, MAGURO z tuńczykiem, IKURA z kawiorem z łososia, EBI z gotowaną krewetką, AMA EBI z krewetką słodką, UNAGI z grillowanym węgorzem, TAMAGO z omletem, SABA z makrelą, IKA z kalmarem, SUZUKI z sandaczem, HIRAME z halibutem, TAKO z ośmiornicą, TAI z doradą, IBODAI z rybą maślaną.

Yakitori z kurczaka

Składniki:

- 1 udko z kurczaka ze skórą
- 1 mały por
- tłuszcz do smażenia
Sos:
- 150 ml sosu sojowego
- 6 łyżek cukru
- 25 ml wytrawnego białego wina lub sake

Sposób przyrządzania:

Podziel udko na 12 równych kawałków, pora pokrój na ukośne plasterki. Namocz w zimnej wodzie drewniane szpadki do szaszłyków. Na każdą szpadkę nabijaj na przemian kurczaka (po trzy kawałki) i pora (po dwa plasterki). Szaszłyki usmaż na tłuszczu, co jakiś czas polewając je sosem.

Smacznego !

Zródło : Wikipedia , Kulinarny Atlas Świata

---

Wypróbuj nowe, oryginalne oraz tradycyjne i sprawdzone smaki w Twojej kuchni, aby zadziwić swoich gości. Sekret jak zwykle tkwi w szczegółach i odpowiednim doborze przypraw!
szczegóły : kliknij tutaj !

---

 

 

 

Bailine – fitness dla leniuchów

Wiele z nas marzy o smukłej sylwetce i jędrnym ciele, których nie trzeba okupywać godzinami wyciskania z siebie siódmych potów na siłowni, rowerze lub bieżni. Przyjemnie byłoby te wszystkie efekty osiągnąć, leżąc wygodnie na łóżku, czytając gazetę lub słuchając ulubionej muzyki. Nierealne?

  Oczywiście, że realne. Spełnieniem tego typu marzeń wydaje się skandynawski program Bailine, który pozwala właśnie w przyjemny i nie męczący sposób stracić kilka zbędnych centymetrów i kilogramów, poprawić kondycję oraz ujędrnić mięśnie i skórę.

Podstawowy sukces tego programu polega na łączeniu trzech najważniejszych elementów: modyfikacji sposobu odżywiania się, motywacji psychologicznej oraz indywidualnego doboru ćwiczeń w sterowanych komputerowo symulatorach treningowych. To właśnie te krótkie zabiegi elektrostymulacji mięśni, podczas których klientki leżą w kabinach na wygodnej kozetce, przykryte miękkim kocem, a w ich uszach rozbrzmiewa kojąca muzyka, zastępują długie godziny spędzone na siłowni.

Indywidualne impulsy

Elektrostymulacja mięśni znana jest w medycynie i sporcie od lat. Z jej dobrodziejstw korzystają sportowcy, astronauci, żołnierze jak również osoby cierpiące między innymi na przewlekły ból. Jednocześnie metoda ta może być bezcenna dla Pań, które nie mają czasu na intensywne ćwiczenia i chcą zmienić i ukształtować własną sylwetkę bez ingerencji chirurgicznej.

Program Bailine dostosowywany jest indywidualnie do potrzeb każdej klientki. Przed zaplanowaniem cyklu kuracji każda pacjentka jest dokładnie ważona i mierzona, dane te zaś wprowadzane są do komputera, gdzie odpowiedni program „stawia” dokładną diagnozę wagi i sylwetki. W ten sposób wskazuje, nad jakimi partiami ciała należy pracować, jednym słowem, ile centymetrów i w którym miejscu należy zredukować oraz jakich efektów możemy się spodziewać. Technika ta dysponuje ponad 160 różnymi programami treningowymi, podobnymi do tych, które wykonujemy na ćwiczeniach aerobikowych, tylko bez wysiłku fizycznego i z szybszymi efektami. Istnieją również specjalne programy dla pleców i karku, piersi, brzucha, talii i bioder, pośladków i ud, umożliwiając stałą kontrolę sylwetki bez efektu jojo.

Prąd kontra tłuszczyk

Podczas wizyty w salonie leżymy w oddzielnych kabinach z przyczepionymi do naszego ciała – głównie w miejscach wymagających największej interwencji – specjalnymi przewodami, poprzez które nasze ciało pobudzane jest impulsami elektrycznymi oddziałującymi na nerwy ruchowe. Jednocześnie słuchając płyt motywacyjnych przeznaczonych specjalnie dla Pań, które potrzebują motywacji.

W trakcie elektrostymulacji mięśni spalana jest tkanka tłuszczowa i redukowany cellulitis, co w efekcie prowadzi do zmniejszenia obwodów ciała. Stymulator dodatkowo wzmacnia elastyczność tkanki mięśniowej, zwiększa jej siłę i wytrzymałość, wygładza skórę i poprawia cyrkulację krwi. Jednocześnie aktywując metabolizm, zabiegi te wpływają również na zmniejszenie apetytu. Dodatkowo łącząc porady zdrowego żywienia oraz motywację psychologiczną. Efekty zauważalne są już po kilku tygodniach, zaś po osiągnięciu przewidzianych na początku programu efektów, wizyty stosuje się niejako profilaktycznie i ze zmniejszoną intensywnością.

Mięśnie rosną w siłę

Choć terapia Bailine może wydawać się zbyt piękna, aby była prawdziwa i może budzić niedowierzanie u sceptyków, to jednak za jej bezpieczeństwem i skutecznością przemawiają nie tylko zadowolone klientki, ale i naukowcy. Podczas badań z zastosowaniem tej metody prowadzonych między innymi na sportowcach, dowiedli oni między innymi, że elektroniczne pobudzanie sparaliżowanej muskulatury odbudowuje tkankę mięśni i powoduje jej wzrost nawet do 40% oraz że po już niespełna 20 dniach takiego treningu zdrowe mięśnie stają się silniejsze średnio od 38 do 50%. Sami ćwiczący zaś podkreślają dodatkowo, że podobne zabiegi stwarzają poczucie dużej siły. Terapii tej nie mogą się jednak poddać wszyscy. Najistotniejszymi przeciwwskazaniami są ciąża, choroby nowotworowe, choroby serca – (w tym m.in. rozrusznik), epilepsja, wysokie nadciśnienie oraz wiek poniżej 18 roku.

Mimo iż terapia Bailine jest obecna na świecie od lat 60-tych, to ciągle jeszcze niewiele osób wie o jej zasadach i zaletach. Sceptycy twierdzą bowiem, że nie da się zyskać szczupłej sylwetki bez spędzenia męczących godzin na intensywnych ćwiczeniach. Niezależnie jednak od tego co mówią niedowiarki, warto przekonać się, na czym dokładnie polega wizyta w salonie Bailine, jak przebiega kuracja i na ile nam odpowiada. Już bowiem po pierwszej wizycie można pozbyć się wszelkich wątpliwości i oddać swoje ciało w „ręce” terapeutki, która w kilka zaledwie tygodni pomoże nam uzyskać ciało, o jakim marzyliśmy.

Zródło : kobieta.wp.pl

 

Zobacz :  Perfekcyjny wygląd - Kulturystyka i fitness

 

 

 

 

Miażdżyca

Miażdżyca to proces patologiczny polegający na tworzeniu się w naczyniach krwionośnych, a szczególnie w tętnicach, zmian nazywanych płytkami miażdżycowymi. Płytki takie składają się głównie z substancji tłuszczowych a zwłaszcza cholesterolu. Płytka miażdżycowa rośnie latami zwężając światło naczynia. Zmniejszenie przekroju tętnicy w wyniku postępu miażdżycy prowadzi do niedokrwienia tkanek zaopatrywanych przez to naczynie. Szczególnie groźne są te płytki miażdżycowe, w których wnętrzu toczy się proces zapalny. W toku zapalenia może dojść do osłabienia i ostatecznie pęknięcia błony oddzielającej zawartość płytki od krwi. Odsłonięcie substancji tłuszczowych znajdujących się we wnętrzu płytki pobudza układ krzepnięcia krwi i prowadzi do powstania zakrzepu. Zakrzep ten może z kolei spowodować całkowite zamknięcie naczynia. Płytka miażdżycowa, w której toczy się proces zapalny grożący jej pęknięciem nosi nazwę niestabilnej.

Miażdżyca może rozwinąć się we wszystkich narządach. Na przykład miażdżyca powodująca zwężenie tętnic wieńcowych prowadzi do choroby niedokrwiennej serca (choroby wieńcowej), której najpoważniejszą postacią jest zawał serca. Jeśli chorobą dotknięte zostaną tętnice prowadzące krew do mózgu wówczas może dojść do niedokrwienia mózgu i udaru. Miażdżyca ograniczająca przepływ w tętnicach zaopatrujących kończyny dolne powoduje ich niedokrwienie objawiające się chromaniem przestankowym, czyli bólem w czasie chodzenia, zmuszającym chorego do regularnego przerywania marszu.

Miażdżycy nie da się wyleczyć, można natomiast spowolnić jej postęp dzięki stosowaniu odpowiedniej diety ubogiej w cholesterol i tłuszcze pochodzenia zwierzęcego, przyjmowanie leków normalizujących stężenie cholesterolu, leczenie nadciśnienia tętniczego, zaprzestanie palenia papierosów oraz regularny wysiłek fizyczny.

Zródło : Polsat - Zdrowie i Uroda

---

Z pewnością zależy Ci na szczęściu i zdrowiu. Dobre samopoczucie, umiejętność zwalczania stresu, czy 100% samozadowolenie z siebie i własnego wyglądu, i zachowania jest niezwykle ważne. Znajdziesz tutaj publikacje, poruszające tą niezwykle ważną dla życia tematykę.
szczegóły: kliknij tutaj !

---